سنگم سنگی سیاه آذرخشی که از تنهایی سیاهچالهای دور از مدار به تنهایی ژرفتری هبوط کرده است من تنهایی عظیمِ در انتظار تنیدهام سنگم سنگی سیاه جا مانده از عصر نخست با ته مانده آخرین نعرههای کرگدنهای وحشت زدهای که به تاریخ بدل میشدند من سکون پایان عصرم در مضامین بی ته کتابها سنگم سنگی سیاه وسط دیوارههای اقیانوس وقتی زمین دریا بود و سکوتِ زمان ترجمانِ درهم پیچیدهی دردهای به انتظار نشسته بود برای لحظه گرانشی عظیم من پتانسیل در خود فشردهام معلق میان

گاهی انسان در زندگی چیزی برای از دست دادن ندارد، یا بهتر بگویم انگار هرچه داشته و نداشته است را از دست داده است و دیگر خیالش جمع است که، اتفاقی قرار نیست بیفتد که آشفتهاش کند، پس بیخیال همه چیز میشود؛ پیژامه خشتک پارهاش را میپوشد موهایش را بدون شانه کردن دورش میریزد، توی لیوانی که شیر خورده بود، چایی داغ میریزد. قندها را از توی کابینت مشت کرده و روی میز پخش و پلا میکند و حتی پابرهنه، روی سنگ توالت مینشیند و با شلنگ آب مورچهها را به سمت نیستی سوق میهد. یک نوع بی تفاوتی کثافت، انگار با خودش هم طرح دشمنی میریزد، با اینکه میداند در حال فروپاشی است ولی مصممتر بیخ گلویش را فشار میدهد و میداند هیچ راه علاجی نیست. هیچ راهی نیست که راه باشد و نرفته باشد، حتی سنگلاخیترین راهها، ولی بن بست، تنها مقصدیست که به آن میرسد، انگار خدا گِلَش را برای ماراتن های سنگین بهم فشرده است و در لحظه اخر تلفنش زنگ خورده است و آن اکسیر توان و معجزه را فراموش کرده است قاطی گِلِ خیس کند، و فقط باید بدود، به زمین بخورد، تکه و پاره بشود، برای هیچ مطلق. حتی مسیر مسابقه هم برایش کویر برهوت تعبیه شده، که لذت بردن از مسیر نه مقصد هم، کنسل باشد.روزهایی که از خواب بلند میشود قبل از اینکه پلک پایینش از بالایی جدا شود، فقط میگوید؛ چه کار کنم؟ این قضیه را چطور هندل کنم؟ چطور تکههای نامنسجم زندگیام را به هم بدوزم؟ با کدام نخ؟ با کدام سوزن ؟ نمیشود، نمیتوانم؛ و بعد مشتهای در هم فشردهاش را باز میکند و با استیصال، اشکهای صورتش را با پشت دستهایش به انحنای پایین گوشاش میکشد و از تختخواب دل میکَند. روبروی آینه میایستد، درِ کمد را باز میکند و نگاه میکند کدام نقاب به صورتش میآید.نقابِ خوشح